Dagelijks!

(2) Peter Van Eerden

2011-12-18T10:16:00.000-08:00

Het Apneu syndroom: even schrikken dus..

2010-09-09T17:09:00.000-07:00

Het Apneu syndroom: even schrikken dus...

Op 24 augustus jl moest ik een nachtje in het AMC ziekenhuis blijven slapen in verband met een z.g. Abneu onderzoek. Abneu is een ziekte - medici hebben het over een syndroom - waarbij de adem tijdelijk wordt geblokkeerd en je bijna het loodje zou leggen, war het niet dat het lichaam dat - doorgaans - corrigeert en je wakker schudt zodat je weer even de ademhaling zelf kan gaan regelen. Je bent dan bijna wakkker, maar net niet wakker genoeg om het bijna wakker zijn bewust mee te maken. O jee, dit wordt een moeilijk verhaal!

Zo'n slaaptest bestaat uit het invullen van vragenlijsten en tegen een uur of elf komt men je dan 'prepareren'. Dat bestaat er vooral door de patiënt vol te hangen en plakken met elektroden plakkers, lucht in de neus door slangetjes en een bloeddrukvinger knijper. Vervolgens wordt alles aangesloten op een kastje en plakken ze je helemaal dicht met plakband om de kabeltjes op de plaats te houden en krijg je nog twee rekbare rekverbanden om zodat alles op zijn plaats blijft zitten. Als een ingepakte mummie lig je dan in je ziekenhuis bedje en hoor je de twee zusters nog net "goed nacht..."zeggen.

Nou, een goede nacht was het bepaald niet! Ik kon mij niet omdraaien, hoofd naar links lag ik op een kabeltje en naar rechts ook. Maar uiteindelijk is het dan toch gelukt. De volgende morgen werd ik al weer vroeg wakker gemaakt. De zuster zei dat ze goede metingen hadden gedaan, maar dat 'het' niet goed was. Ik pakte te weinig lucht en was te vaak bijna wakker. Maar de arts zou over 14 dagen na een analyse, meer gaan vertellen.

Vandaag was het zover en had ik dus de afspraak met de Arts in het AMC die hier over gaat. Een aardige arts die eerst uitlegde hoe het onderzoek was verlopen, mij daarna allerlei vragen stelde en uiteindelijk met het grote woord naar buiten kwam: "U hebt het Apneu Syndroom"zei ze, "Maar we gaan u er van af helpen!"zei ze er gelijk optimistisch bij. "Alleen is het een beetje sneu voor U want u mag de komende 6 weken niet meer op de bus rijden en ook niet meer in uw eigen auto. Mensen die het Apneu syndroom hebben lopen bepaalde risico's en mogen daarom niet rijden, totdat het probleem - medisch gezien - is verholpen".

Daar werd ik wel even stil van. Ik had wel al half en half verwacht dat ik met een maskertje de deur zou uitgaan, maar dat je daarbij dan ook niet meer mag rijden, dat wist ik niet en da had ik ook niet verwacht, eerlijk gezegd. Jezus, dat zal mijn baas leuk vinden, 6 weken er naast! Dat was dus even schrikken en even slikken!

De Arts zag zag dat ik het er zichtbaar moeilijk mee had en probeerde de zaak wat relativeren. Ze zei dat ik er echt wel vanaf kon komen als ik dat wilde, maar dat zoiets tijd nodig heeft...

Na een goed gesprek en een vervolgafspraak ging ik naar de long verpleegkundige die mij het apparaat ging demonstreren en uitlegde hoe het werkte en waar ik op moest letten. Gewapend met een rugtas ging ik weer naar huis. Mijn God, 6 weken thuis zitten en met een masker op slapen, dat is me wat. Wie had dat nou kunnen denken?!

Thuis gekomen ben ik al die boekjes gaan lezen en heb zeker nog twee uur abneu sites bekeken en mij heel erg verdiept in de materie. Ik ben niet gelukkig met wat ik allemaal gelezen heb. O ja, in het ziekenhuis heb ik mijn direct leidinggevende gebeld en vertelt wat er aan de hand was. Het werd even stil aan de andere kant voordat er werd gereageerd. Hij was nieuwsgierig wat ik had, wat er aan gedaan zou kunnen worden en hoe lang het gaat duren. Toen ik vertelde dat ik 6 weken niet mag rijden - niet privé en niet op de bus - werd het weer stil.

Ja, het is lullig als je als werknemer dit soort mededelingen aan je werkgever moet doen, maar wat kun je er aan doen?

Het is absoluut lullig voor beide partijen, en dat is een feit.

Wordt vervolgd....
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Nederlandse Politiek

2010-09-02T16:15:00.000-07:00

Soms vraag ik mezelf wel eens af: "Hoe is het toch in Godsnaam mogelijk?

Neem nou het CDA.

Tijdens de afgelopen verkiezingen verliezen bijna de helft van hun zetels en houden er nog slechts 21 over. Nog nooit eerder heeft het CDA in haar bestaan zo'n groot verlies geleden. Bak Ellende heeft het dan - eindelijk - ook door: Hij moet nu echt weg!

Na de verkiezingsuitslag begint het gesodemieter pas echt! Het is haast onmogelijk om een kabinet met voldoende draagvlak te formeren. Diverse informateurs bijten hun tanden er op stuk en gaan sindsdien tandeloos door het leven!

Tot er een een 'helder' moment krijgt en voorstelt om een minderheidskabinet in elkaar te stuntelen, met 'gedoogsteun' van Wilders PVV. Hoe bedenk je zoiets..?!

Maar goed, men gaat 'serieus' aan de slag, en alhoewel er een media stilte wordt afgesproken zijn er toch diverse geluiden waar te nemen waaruit blijkt dat het allemaal niet zo lekker loopt als die opgepoetste Verhagen of de Wonderboy Rutte ons doen geloven. Alleen Wilders twittert er lustig op los, en stoort zich nergens aan.

Kennelijk hebben CDA en VVD nog steeds niet door dat zij - door wilders bij de formatie te betrekken- zij hem een enorm podium geven. Een podium waar hij gretig gebruik van maakt.

Zowel binnen de VVD als de CDA groeit in de partijen de weerstand tegen de onderhandelingen met de PVV. Tal van prominenten uit het heden en verleden van de partijen krijgen oprispingen en kotsen hun verbale ongenoegens uit in de media. Nieuwsbrieven en verklaringen volgen elkaar in snel tempo op, tot dat men het echt over een crisis heeft, heel sterk bij het CDA.

Gladjanus Bleker - partijvoorzitter - ontkent in alle toonaarden dat er een crisis is en ook Verhagen ontkent dat heftig. Crisis bij ons, nee hoor! Nog geen dag later komt er een klink in de bel. Ab Klink wel te verstaan. In epistel van slechts vijf A-viertjes legt de man zijn innerlijke gewetensbezwaren tegen verdere onderhandelingen met de PVV bloot en zet daar krachtdadig onder dat hij niet meer op zijn besluit zal terugkomen. Heftige crisis. Ja, nou wel, zelfs Verhagen geeft het nu toe!

Na een spannende avond komt Verhagen ogenschijnlijk ongeschonden uit het interne overleg en zegt dat ze bij de CDA fractie de 'eenheid' hebben weten te bewaren. Ze gaan door met onderhandelen met de PVV en leggen dan het behaalde akkoord (zo dat er ooit mocht komen) ter beoordeling voor aan de fractie en het congres.

Maar, omdat Klink zich in zulke expliciete bewoordingen heeft gedistantieerd van de PVV en Wilders, is de uitkomst natuurlijk al te voorspellen. Ab Klink vertrouwt de PVV van Wilders niet en zal er nooit mee instemmen - zegt hij zelf! - met een regeerakkoord. Wat voor zin heeft het dan nog om door te gaan met de onderhandelingen, zo vraag je je als eenvoudig burger toch af?

Dit hele toneelstuk in veel te veel bedrijven, kost handenvol geld, en leidt nergens toe. Rutte met zijn grote mond, zei na de verkiezingen dat hij per 01 juli een kabinet wilde hebben, maar vergat erbij te zeggen in welk jaar...

We zijn nu ruim 2 maanden na zijn deadline en nog even en dan is er weer de jaarlijkse geldverslindende poppenkast: 'Prinsjesdag". De opening van het nieuwe Parlementaire jaar in Den Haag.

Leven in een 'democratie' kan soms erg ingewikkeld zijn, maar het is altijd nog beter dan te moeten leven in een dictatuur.

Toch vraag ik mezelf vaak af of we niet te ver zijn doorgeschoten in onze vrijheden. Zoveel politieke partijen, is dat nou een verrijking van ons politieke bestel, van onze maatschappij? Of leidt het juist tot steeds meer vervlakking, bestuurloosheid en verkwisting?

Persoonlijk zou ik de drempel om een politieke partij te mogen beginnen veel hoger willen leggen. Niemand heeft wat aan allemaal partijtjes die feitelijk hetzelfde willen, toch?

Voorlopig blijven we deze klucht volgen, maar dat er (spoedig) een rechts kabinet komt met gedoogsteun van Wilders, ja, dat gelooft toch niemand meer...?

Peter

karin bloemen-lef

2010-08-30T04:45:00.000-07:00

Guus Meeuwis - Brabant

2010-08-30T04:38:00.000-07:00

Funny Cats

2010-08-30T04:36:00.000-07:00

Karin Bloemen - Ik Ben Gered

2010-08-30T04:26:00.000-07:00

Karin Bloemen & René Froger - Pastorale

2010-08-30T04:21:00.000-07:00

Jeroen Zijlstra - Omarm me - Een nieuwe jas live

2010-08-30T04:20:00.000-07:00

Karin Bloemen-Geen kind meer

2010-08-30T03:57:00.000-07:00

Verkeesranarchie

2009-06-25T01:34:00.000-07:00

Anarchie in het verkeer

38 jaar ben ik nu beroepschauffer, eerst in het leger, later op de vrachtwagen en nu bezig aan mijn 29e jaar als buschauffeur. Veel gezien, gehoord en gedaan. Als regelmatig beroepschauffeur verbaas ik mij nog steeds elke dag weer op het soms totaal negeren van alle verkeersregels door steeds meer weggebruikers.

Amsterdam centrum is bijvoorbeeld een plek waar een totale verkeersanarchie heerst, en waar nagenoeg niet tegen opgetreden wordt.

Vooral fietser en bromscootertjes lappen echt elke verkeerslicht of verkeersregel aan hun laars. Nooit zie je een politieagent dan corrigerend optreden. Taxichauffeurs zijn ook zo'n groep verkeerdeelnemers die echt overal schijt aan hebben en dagelijks voor vele levensgevaarlijke situaties zorgen.

Buschauffeurs staan natuurlijk ook steeds onder tijdsdruk en moeten ogen van achteren en van voren hebben, en goed kunnen inschatten hoe een verkeersbeeld plotseling kan wijzigen. Het vergt inzicht en training. Ook buschauffeurs zijn niet heilig, en maken ook wel fouten, maar zelden met de opzet om het verkeer in gevaar te brengen.

Alle bussen die dagelijks vele ritten van en naar de stad maken zijn nagenoeg nooit betrokken bij aanrijdingen, en dat zegt toch iets over de gemiddelde kwaliteit van ons chauffeurskorps. Zeker als je weet hoe hectisch het in een stad als Amsterdam kan zijn.

Het ontbreken van elke vorm van naleving op bestaande verkeerregels, nodigt de gemiddelde verkeersdeelnemer dan ook niet uit om daar op te letten!

Eigenlijk een teleurstellende ontwikkeling die door geldgebrek (?) ontstaat. De politie moet weer 200 miljoen extra bezuinigen.

Nederland glijdt zteeds verder af, en dat is een bedenklijke ontwikkeling.

Peter.

Personeelstekort: trek maar even een blik open...

2009-06-21T15:34:00.000-07:00

Trek maar even een blik open.....

Een goede 20 - 25 jaar geleden stonden er zelden of nooit advertenties in de krant voor buschauffeur.

Wanneer je buschauffeur wilde worden dan ging je gewoon naar een OV bedrijf en vulde een sollicitatieformulier in en kreeg daarna te horen dat er nog 25 man op de wachtlijst vóór je stonden.

Hoe anders is het nu?
Wat ging er mis?

De openbare aanbesteding in het openbaar vervoer, de liberalisering van het OV, de marktwerking in het OV, noem het zoals je wilt, feit is dat door deze ongein we nu - anno 2007 - met Giga problemen zitten, die men 25 jaar geleden niet voor mogelijk heeft gehouden.
De marktwerking is (te) drastisch doorgeschoten en niemand die de regie kan, wil of mag overnemen, zodat het weer - enigszins - controleerbaar wordt.

Door aanbestedingen in het OV gaan de OV bedrijven steeds scherper - lees: onder de marktprijs! - bieden in een ultieme poging om eerst maar een concessie in de wacht te slepen, en dan maar eens zien hoe ze met het geld uitkomen.

De gevolgen zijn zo langzamerhand bekend: de chauffeurs - toch al de laatste post waar men steeds maar weer op wil bezuinigen - komen steeds meer onder druk te staan. Onder druk van de leiding van hun bedrijven: uitgemolken diensten, onrealiseerbare diensten, pauze's die nauwelijks 'genoten' kunnen worden, mindere ondersteuning, geen sociale veiligheid, weinig feedback en terecht verontwaardigde buspassagiers die niet langer meer kunnen vertrouwen op de dienstregeling.

Want door ziekte, niet op formatie zitten, uitreding van ouderen en het steeds moeilijker worden om nieuw - geschikt én gemotiveerd - personeel te vinden én door het veelal niet kunnen realiseren van veel diensten, vallen er steeds meer ritten uit.
Opdrachtgevers zeggen dan dat 105 acceptabel is. Moet kunnen!

Hallo? 10 procent? Je zal er maar staan met een kans van 1:10 dat jouw bus niet komt opdagen!
Is dat acceptabel? Nou nee, dacht het even niet. Werkgevers in het OV zetten in op het "nieuwe rijden", maar zou het niet verstandiger zijn om het te hebben over beter realiseerbare diensten te maken? Moet het na kunnen komen van wat er in de dienstregeling staat niet de meest primaire taak zijn voor opdrachtgever én OV bedrijf?

Pas als dat op orde is kun je verder gaan werken aan al het andere, toch?

Bij sommige OV bedrijven houdt men er merkwaardige ideeën op na.
Wat te doen met cursussen zoals het "nieuwe rijden" (langzaam rijden, rustig remmen, zachtjes optrekken) als je ziet dat wanneer chauffeurs dat doen (zoals nu in Brabant door de stiptheidsacties) er complete ritten uitvallen. Om überhaupt nog te proberen te halen wat in de diensten staat moeten veel chauffeurs behoorlijk doortrappen, en komt het nieuwe rijden helemaal niet aan de orde.

Ook de managers staan steeds meer onder druk. Bij alles wat besproken wordt gaan éérst de voelsprieten omhoog om te peilen wat iets kost. Het mag namelijk niets meer kosten vandaag de dag. En ook ziek zijn of worden kost geld. Een preventief beleid is echter ook niet (kost ook geld) en van een ouderenbeleid hebben we al helemaal nooit gehoord. Of een chauffeur nu 23 is of 60, de zwaarte en de druk van het werk is voor iedereen gelijk, en dat kan natuurlijk niet. Al jaren lopen we daar in de vakbond over te praten, maar de werkgevers geven niet thuis!

Bij Arriva staan structureel diensten open zo lezen we in de krant en hoor ik ook vaak in de kantine in Utrecht, ook bij Connexxion vallen diensten uit door personeelsgesprek en de vrees is dat dit in de Meerlanden na 12 december alleen maar erger gaat worden, want waar haal je zo maar even 300 (!!!) goed gemotiveerde buschauffeurs vandaan?

Gewoon even een blik opentrekken???

Dat kun je wel vergeten en dus zal er niet veel meer opzitten dan om te proberen om in andermans vijver te gaan vissen. Chauffeurs van andere bedrijven af te snoepen. Maar die zijn ook niet gek, die stappen niet over voor een 32 - 35 uur contract.
Die gaan alleen over met behoud van alle rechten en plichten en dus zijn dat geen goedkope, maar dure chauffeurs en komt de gewonnen concessie al onder druk alvorens ze nog moet beginnen. Waar begint zo'n bedrijf eigenlijk aan denk je dan?
Want bij de provincie leggen ze de boetes al vast op de plank!

En wanneer men er wél in slaagt om chauffeurs van andere bedrijven af te snoepen, dan ontstaat in die bedrijven natuurlijk weer een groot probleem want ook zij zullen veel moeite hebben om nieuwe chauffeur te werven. En, natuurlijk wordt deze problematiek allemaal breed uitgemeten in de dagbladen, en wordt daardoor het inmiddels al aardig bedoezelde imago van buschauffeur nog verder naar beneden gehaald en daalt de animo steeds meer onder vooral de jongere mensen om voor dit beroep te kiezen.

En dit is slechts de opmaat van een steeds groter wordend probleem: "hoe houden we de mensen die nu nog in het OV werkzaam zijn vast, en hoe krijgen we meer mensen geïnteresseerd om in het OV te komen gaan werken?

Persoonlijk zie ik het somber in, want wat heb je aan méér bussen (Meerlanden) als je niet voldoende personeel hebt, of wat heb je aan voldoende personeel bij aanvang waarvan na een half jaar de helft alweer is vertrokken omdat ze het werk (toch) te zwaar vonden?

De tijd zal het leren, maar één ding is zeker: Openbaar vervoer staat op een hellend vlak en de kwaliteit daarvan - OV Breed - stort naar beneden en het lijkt mij zeer moeilijk, zo niet onmogelijk - om dit proces nog te doen keren.

Peter van Eerden

(geschreven op 7 juli 2007)

De weg kwijt...

2009-06-21T15:21:00.000-07:00

De weg kwijt..

Het volgende verhaal gebeurde op 15 juli 2005.

Op het station in Woerden kwam ik aan als lijn 143 en ging verder als lijn 12 (stadsrit).
Er zit 12 minuten tussen en dus moest ik even wachten. Druk was het niet en dus raakte ik wat in gesprek met passagiers. De laatste passagier die buiten stond, maakte een vertwijfelde indruk, net alsof hij - een oudere man - niet goed wist of hij nu zou instappen, of buiten zou blijven staan. Enigzins afwachtend, en inschattend keek hij me aan.

"Chauffeur, stopt u op elke halte", vroeg hij aan mij?
"Nou, meneer als er mensen uit willen, of als er mensen staan te wachten op een halte dan stop ik inderdaad op elke halte!, zei ik.
"Vanacht heb ik wel 3 uur staan wachten op een halte", zei hij enigzins verontwaardigd, "maar er is geen bus geweest!"
"En waar was dat meneer", vroeg ik?

Nu kwam er zweet op zijn voorhoofd te staan, en zijn handen begonnen lichtjes te trillen.
"Ik ben heel zenuwachtig........ik weet niet meer waar dat was..........net wist ik het nog, maar nu niet meer..."
Deze man leed aan een soort van geheugenverlies, zo was mijn inschatting en zat daar erg mee.

"Maar meneer, waar wilt u naar toe", vroeg ik hem?
"Naar huis natuurlijk, naar huis......waar zou ik anders naar toe moeten?"
"Maar eh, waar staat dat huis dan?", probeerde ik weer.
"In Woerden......maar ik weet niet meer waar....ik kan er niets aan doen, maar ik weet niet waar dat huis staat!"
Hij werd een beetje panisch en dus probeerde ik hem te klameren door rustig op hem in te spreken.

"Heeft u niets bij u, in uw zakken of in uw portemonnee waarop staat waar u woont, een rijbewijs of een bankplaatje, bibliotheekplaatje of wat dan ook", vroeg ik hem?
Hij betaste al zijn zakken, maar er zat niets in waaruit bleek waar hij woonde en ook zijn portemonnee was akelig leeg.
"Het wordt zo wel moeilijk meneer om u te helpen", zei ik tegen hem. "Ik wil u graag verder helpen, maar als u niet weet waar u naar toe wilt dan wordt het wat lastig.."
"ja, ja.....ik begrijp het", zij de man, en sloeg zijn ogen neer.

Ik had erg met de man te doen, hij was duidelijk de weg kwijt, en mijn 12 minuten waren al lang verstreken en ik moest hoog nodig weg. Naast me stond een klein taxibusje en ik wenkte de chauffeur daarvan en vertelde wat er aan de hand was.
"Kan jij niet even met die meneer praten", vroeg ik hem. "Ik moet weg, en wellicht herinnert hij zich direct wel weer waar zijn huis staat en kun jij hem verder helpen".

Gelukkig naam deze chauffeur de man mee naar zijn bus en kon ik mijn rit verder rijden.

Zulk soort gevallen als hierboven, maakt iedere chauffeur wel eens mee.

Normaal - als het druk - is hebben geen tijd voor dit soort dingen. Normaal zitten we in de vertraging in de spits en is het jachten en jagen. Normaal kunnen we geen enkele service verlenen, zelfs niet het opzoeken van een vertrektijd, omdat we altijd tot op de seconde de uitgemolken rijtijden moeten proberen te halen.
Nu - in de zomerdienstroosters - is er wat meer tijd en zie je gewoon dat je met wat meer tijd en aandacht voor elkaar, ook nog iets méér kan betekenen in deze maatschappij.

Openbaar vervoer was vroeger méér dan alleen het vervoeren van mensen, het was ook een sociaal gebeuren. De chauffeur als vraagbaak en servicemedewerker in het gehele OV proces.

Het sociale nu, is vér te zoeken.
Wat overblijft - met dank aan de marktwerking en de openbare aanbestedingen in het OV - is 'bulk'transport van mensen in overvolle bussen op nauwelijks te realiseren tijden met - daardoor - gespannen personeel die nauwelijks nog service KUNNEN verlenen...

En dat vind ik een hele slechte ontwikkeling!

Peter

Chauffeur waarom is de bus zo laat?

2009-06-21T15:04:00.000-07:00

Chauffeur, waarom is de bus zo laat?

Zaterdag 19 mei 2007 - Een vroege dienst op lijn BBA 120 en BBA 126 (BBA Utrecht Noordwest). Dat moet toch een makkie zijn. Immers nagenoeg geen vrachtverkeer, geen files en veel mensen weg omdat er Hemelsvaart-Pinksteren vakantie is.

Braderie

Maar toch...Op de borden hing al één aanschrijving dat er een braderie zou worden gehouden in Zuilen op een doorgaande weg van Maarsen naar Utrecht station, visa versa, Of we maar even wilden omrijden. Uit de kranten moesten vernemen dat ook de NS de verbinding Utrecht - Amsterdam dit weekend met bussen wenste te rijden ivm met werkzaamheden aan het spoor.

Paardendag

Wat wij niet hadden meegekregen was dat op de routes ons nog méér narigheid te wachten stond...In Abcoude was er een soort van Paarden concours aan de gang. Honderden paardentrailers en trekkers aan de ene kant van de toegangsweg van en naar Abcoude, en tribunes, wedstrijdvelden en veel publiek, aan de andere kant van de weg. De uitgeladen paarden én het daarbij behorende voetvolk moest allemaal van de ene kant van de weg naar de andere kant. Verkeersregelaars hadden meer aandacht voor de paarden dan voor het overige verkeer, en dat werd dus stevig wachten.

Cultuur evenement

In Loenen a/d vecht was er een soort van cultuur evenement aan de gang. Hartstikke vol (ik kon niet eens op de bushalte komen) en daardoor weer de nodige vertraging.

De brug bij Nieuwersluis...

Het volgende gehucht is dan Nieuwersluis, normaal de rust zelve, maar nu stond daar ook alles vast op de 'brede brug' naast restaurant : het stoute soldaatje". Niemand die aan de kant wil als de bus er aankomt, en ja dan sta je tegenover elkaar en moeten er uiteindelijk toch wat 'luxe' wagens achteruit. Wederom opbouw van vertraging.

Jaarmarkt in Breukelen

In Breukelen aangekomen - het volgende dorp -was er op zaterdag ook een evenement aan de gang plus een extra markt. Een gigantische bende was het daar. Toen ik eindelijk op de halte Breukelen Markt was aangekomen zag ik dat ik inmiddels zoveel vertraging had opgelopen dat ik eigenlijk op deze tijd al op Utrecht station had moeten staan!

Braderie nog actief..

Nog was het leed niet geleden, want nu ging ik richting Zuilen - waar de Braderie aan de gang was.Voor de Braderie is een straat naar links en dan kun je in een grote boog om de doorgaande weg heenrijden. Alleen al het verkeer van en naar de Braderie wilde dat ook! En verkeer dat naarstig op zoek was naar een parkeerplek, In en uitparkeren en de bus stond maar geduldig te wachten. Je kunt geen kant op, dus wat kan je anders?

Veel te laat....

Bijna een half uur later dan de bedoeling was kwam ik uiteindelijk op Utrecht station aan op een tijd dat ik eigenlijk al weer vertrokken had moeten zijn. Maar, dat ging even niet door omdat er nog steeds geen toiletten of koffie-automaten in de bus zitten, en mijn wettelijk toegestane maximale rijtijd erop zat. Even pauze dus.Natuurlijk vertrek je door dit alles weer te laat, en krijg je de intelligente vraag van de passagiers:"Chauffeur, waarom is de bus zo laat?

NS leert het nooit...!

En als je dan het hele bovenstaande verhaal aan iedere passagier die vraagt waarom de bus zo laat is, moet gaan vertellen, dan wordt het steeds later, dan kan ik verzekeren! Dus maar vertellen dat het erg druk is onderweg met veel activiteiten en dat het daardoor wat later is geworden, met de excuses van het bedrijf...
En, dan waren er ook nog mensen die probeerden met Treinkaartjes de bus in te komen en zo doorlopen en hoogst verontwaardig waren dat ze fors in de buidel moesten tasten om toch met deze bus te mogen rijden.

Vervangend vervoer

NS was (wederom) zo handig geen mensen neer te zetten voor NS passagiers die (gratis) met het vervangend voer mee konden rijden. Géén hond die wist waar dat vervangend vervoer dan te vinden was en dus kwam men in grote getale naar Lijn 120 Utrecht - Amsterdam. Het koste mij weer de nodige discussies en tijd voordat ik uiteindelijk weg kon rijden. Echt, een lekker dagje...!

Moraal:

De moraal van dit verhaal:Weten wat je op een dag te wachten staat is essentieel voor een goede uitvoer van je dienst en voor de juiste informatie aan de passagiers. Maar ook gemeenten en dorpen zouden (beter) moeten communiceren met de OV bedrijven die door hun grondgebied heenkomen.

Het is prachtig om allerlei activiteiten te ontwikkelen, maar tref dan wel maatregelen waardoor het OV zo min mogelijk wordt gehinderd. Zet meer verkeersregelaars in. En voor NS heb ik eigenlijk geen goede woorden over. Zij leren het nooit en ze zullen nooit de passagiers naar het vervangend vervoer verwijzen. Echt een schande eigenlijk!

Zelf problemen oplossen

Als buschauffeur word je vaak voor voldongen feiten gesteld en zie maar dat je er weer uitkomt!Dat is ook een deel van je vak, je moet zelf (vaak) in situaties beslissingen nemen. Het gaat met name de gevestigde garde goed af, maar begrijp je nu waarom de animo om buschauffeur te worden sterk aan het afnemen is?

Improviseren

Buschauffeur is een verantwoordelijk beroep dat veel, erg veel van je vraagt. Je moet een brede rug hebben en over veel improvisatie talent beschikken, en die eigenschappen schijnen steeds minder mensen te (willen) hebben.Vandaag was gewoon een dag als anderen. Maar in het leven van een buschauffeur is er geen enkele (werk)dag gelijk als aan een andere dag!

Peter.

Agressie in het OV / interview Parool

2009-06-21T14:51:00.000-07:00

Buschauffeur is klappen beu

AMSTERDAM - Schelden, spugen en slaan. Agressie tegen buschauffeurs komt de laatste jaren vaak voor. Deze week doen de chauffeurs hun verhaal bij de vakbond.

De agressieve passagier heeft geen herkenbaar profiel. Van Eerden: ''Het kan iedereen en overal zijn, het is niet te voorspellen.''''Als het zover komt dat er met elke rit een beveiliger mee moet rijden, ga ik vervroegd met pensioen,'' zegt buschauffeur Peter van Eerden. 28 jaar bestuurt hij bussen in en rondom Amsterdam. En er is veel veranderd.

''Het is heel simpel,'' zegt Van Eerden. ''Het openbaar vervoer is van heel goed naar heel slecht gegaan. Vroeger was de busrit een sociale aangelegenheid. Nu draait het totaal niet meer om de passagier.'' Hij twijfelt er niet aan waardoor dat komt: de privatisering.

Ook Lutz Kressin, bestuurder van FNV Bondgenoten, ziet een toename van problemen sinds de verzelfstandigingen. ''De busbedrijven bezuinigen door de marktwerking, en daar lijdt de sociale veiligheid onder.'' Zo zijn de dienstregelingen krapper en komen bussen komen vaker te laat, waardoor de passagier geïrriteerd raakt. Ook kampen de busbedrijven met personeelstekorten, wat tot stress en irritatie van de buschauffeur leidt.Maar volgens het geprivatiseerde busbedrijf Connexxion kun je agressie niet wijten aan te krappe dienstregelingen.

''Het is een maatschappelijk probleem. Kijk naar het geweld tegen ambulancepersoneel en andere hulpverleners. De samenleving verhardt.'' Onderzoek van deze busmaatschappij laat een fikse stijging van agressie tegen zijn buschauffeurs in 2008 zien, ten opzichte van 2007. ''Met name de toename van mishandeling van onze medewerkers is onacceptabel,'' aldus Connexxion.

Volgens van Eerden ontstaat de meeste agressie door onenigheid over het vervoerbewijs en het aantal strippen. Hij voorziet dan ook dat de OV-chipkaart een deel van de problemen zal oplossen. De agressieve passagier heeft overigens geen herkenbaar profiel.

Van Eerden: ''Het kan iedereen en overal zijn, het is niet te voorspellen.'' Eergisteravond nog, stond er een groep 'bekakte hockeylui' op de bus van Van Eerden te wachten. ''Die hadden een slok te veel op en begonnen met hockeysticks tegen de deur te rammen. Dat verwacht je niet.''Sinds gisteren kunnen buschauffeurs hun verhaal doen bij FNV Bondgenoten. De bond organiseert de meldweek om inzicht te krijgen in de omvang en aard van de problemen.

Het 'zwartboek' wordt 30 maart aan de werkgevers gepresenteerd. En een tienpuntenplan met veiligheidsmaatregelen, zoals extra beveiligers en camera's op de busritten en trainingen in het omgaan met agressie.

Die trainingen vindt Van Eerden zonde van de tijd. ''Goed omgaan met agressie zit wel of niet in je karakter. Dat valt niet aan te leren.'' Door het gebrek aan aanbod van goed personeel worden nu ook (vaak jonge, onervaren) chauffeurs aangenomen die van nature niet goed met agressie omgaan, zegt hij.En pantserglas? '

'Dan gaat alle gezelligheid van deze baan verloren.''Het Parool, 10-03-2009

Kwaliteit...

2009-06-21T05:15:00.000-07:00

Zondagmorgen, 21 juni 2009.

Nog lang niet helemaal uitgeslapen, parkeer ik mijn auto op het achter-parkeerterrein van het zorgcentrum waarin mijn moeder - noodgedwongen - verblijft. Van de laatste 8 dagen ben ik er zeggen en schrijven één vrij geweest en ik heb heus wel zin om wat anders te gaan doen, maar je hebt maar één moeder die al een tijdje zit te verpieteren in een verzorgtehuis waar ze allemaal vreselijk hun best doen om het nog een beetje naar de zin van de bewoners te maken, maar de motivatie die je daarvoor nodig hebt is bijna buitenaards.

De dubbele schuifeuren geven aan dat we nu een wereld ingaan waar de factor tijd geen enkele rol meer speelt. Althans niet voor de bewoners. In de centrale hal zitten de 'kinderen' met hun ouders, dwangmatig koffie te drinken en taartjes te eten. Het hoogtepunt van de week, of toch niet zo?

Ik loop langs een tafeltje waar grijzer wordende "kinderen" hun moeder proberen te attenderen dat er naast haar een hondje zit van ander bezoekers. "kijk eens", zegt de vrouw heel luid, "Dat is een hondje!" De moeder zit echt als een zombie rechtop in een rolstoel, en staart met nietszeggende ogen recht vooruit naar een punt waar ze alles kan zien wat ze wil zien en dat is eigenlijk niets. De dochter wordt steeds narriger en tikt ma lief een aatal keren tegen de wangen en zegt: "Kijk dan, ma een hondje!" Als er nog geen reactie volgt hoor ik - al bijna op het einde van de gang: "nou dat is gezellig he, komen we voor jou en je reageert niet eens!"

Mijn moeder zit op de tweede etage van containerapartementen die geschakeld zijn en waar het zomers vrelijk warm en benauwd is. Ik neem de lift naar de 2e etage en loop daar de gang uit op weg naar de huiskamer, waarin zich bewoners bevinden. Allemaal hangend, half liggend en slapend of ingedommeld. Heel zachtjes staat de radio aan en de zon schijnt naar binnen. Ook mijn moeder zit te snurken voor het raam. Ik maak haar zachtjes wakker en neem haar mee naar haar kamer.

Ze zit recht tegenover mij, een zakje met met botten, vel over been, net 45 kilo zwaar. Gerimpeld gezicht, ingevallen, grote ogen en echt vel over been. Haar stem is bijna weg. Ze kan nog nauwelijks converseren, omdat ze zich niet goed verstaanbaar kan maken. Als ze praat hoor ik haar bijna, de stembanden zijn zwak zegt de dokter dan. Zo ziet ze er in haar grauwe kleding mensonterend uit. Je zou zo graag willen dat mensen het leed zou worden bespaard om zo je latste dagen te moeten slijten, maar weten allemaal dat dit ons allemaal boven het hoofd zou kunnen hangen.

Haar verhaal is bijna elke week hetzelfde: Ze vindt het daar niet leuk, biet gezellig, ze voelt zich eenzaam, de verpleging staat haar niet aan, ze doen allemaal rottig tegen haar, kortom het is een kakafonie van ongenoegen en frustratie. Verschrikkelijk om - elke week - maar weer te moeten horen, verschrikkelijk ook omdat ik denk dat het deels de waarheid is...

De bel gaat om kwart over twaal en mijn moeder wordt in de 'huiskamer' verwacht. Daar breng ik haar dan heen en neem afcsheid van haar. Een zielig hoopje mens waggelt achter haar rolator naar haar plaats in de eetzaal. Heel veel nietszeggende ogende kijken haar na.

De kwaliteit van het leven is iets wat moeilijk te definiëren valt. Voor de eenis werk, huisje boompje beestje en gezondheid heel belangrijk, de ander wil nog meer, of nog véél meer.
Wanneer dingen in je lijf minder gaan worden, je uitvalverschijnselen van zintuigen gaat krijgen en niet meer vrij bent om te kunen of mogen doen, wat je graag zou willen dan word je kwalitiets nivo van het leven aangetast. Naarmate iemand deformeert in een bijna altijd slapend of klagend oudje dan heeft het leven steeds minder zin. Waarom zo oud worden onder die omstandigheden?

Het is een filosofische vraag. Vanuit de kerk mogen mensen die geloven niet ingrijpen in de laatste eindstrijd en zou alleen God mogen bepalen wanneer iemand zijn kaarsje wordt uitgeblazen. Als oprechte atheïst gaat dat voor mij niet op, en zie ik alleen maar stokude mensen het ontzettende - mensonteerende - gevecht van oudjes om tegen wil en dank alles uit het leven te persen.

De Medsiche stand heeft het dan dat het gaat over behoud van "kwaliteit"....

Ik vind het verschrikkelijk om aan te moeten zien hoe wij met onze ouderen omgaan en de schrik slaat je om het hard, wanneer je bedenkt dat ook wij ooit eens aan de zorg overgeleverd zullen kunnen worden.

De kwaliteit van het leven is wat jezelf in het leven legt, en wat je pakt. Dat is belangrijk, met dat idee achter oren moet je het leven respecteren, want eens komt de dag dat het niet meer kan...

Peter van Eerden.

Afbraak Amstel III

2006-11-26T16:58:00.000-08:00

Afbraak van Amstel III

2006-11-26T16:56:00.000-08:00